حضرت رضا عليه السلام برادرى دارد به نام زيد بن موسى بن جعفر كه به او « زيدُ النّار » هم مىگويند و در مدينه قيام كرد و قيامش سركوب شد و مأمون به خاطر حضرت رضا او را بخشيد . او هم در اين جلسه حاضر بود . ما دو زيدِ امامزاده داريم : يكى زيد بن علىّ بن الحسين برادر حضرت باقر عليه السلام و يكى هم زيد بن موسى بن جعفر برادر حضرت رضا عليه السلام . از اين دو زيد ، زيد بن على بن الحسين عليه السلام جليل‌القدر است ، اوست كه پيشواى زيديّه است . شيعيان يمن بعد از حضرت امام زين‌العابدين عليه السلام زيد را پيشوا مىدانند . زيد به حسب اعتقاد ما شيعيان - يعنى به حسب آنچه كه از ائمه رسيده است - بسيار مرد جليل‌القدرى بوده و هيچ مدعى امامت نبوده است و اين ادعا را بعد به او نسبت داده‌اند . ولى زيدُالنّار اين جور نيست . حضرت رضا عليه السلام همين طور كه با مردم صحبت مىكردند يك وقت متوجه شدند كه زيد در كنارى نشسته و عده‌اى را مخاطب خودش قرار داده و به طور خصوصى با آنها حرف مىزند . حضرت گوش كردند ديدند مرتب نَحْنُ نَحْنُ مىگويد ، يعنى ما اهل بيت چنينيم ، ما خاندان پيغمبر چنان هستيم ، خدا با ما چنين رفتار خواهد كرد ، و اين امتيازها را ذكر مىكند . نوشته‌اند حضرت همين‌جور كه با مردم صحبت مىكردند ، ناگهان سخن خودشان را قطع و رو كردند به زيد و فرمودند : اى زيد ! اين مهملات چيست كه به مردم مىگويى ؟ ! اين امتيازات چيست كه تو فرض كرده‌اى كه ما با خدا قوم و خويشى داريم ؟ آيا ما چون اهل بيت پيغمبر هستيم با خدا قوم و خويشى داريم ؟ بعد فرمود : اى زيد ! اگر اين جور باشد كه تو مىگويى ، كه ما چون اهل بيت پيغمبر هستيم اگر لغزشى هم بكنيم خدا ما را مىبخشد ، ما تضمين‌شده و تأمين‌شده هستيم ، اگر اين مهملاتى كه مىبافى درست باشد ، تو از پدرت موسى بن جعفر افضل هستى ، براى اينكه تو هم تضمين‌شده‌اى و به بهشت مىروى ، پدرت موسى بن جعفر هم به بهشت مىرود ، اما پدرت يك عمر در دنيا عمل و كوشش كرد و اجتهاد و عبادت نمود و تو يك عمر به بطالت گذراندى . آن طور كه تو مىگويى ، لازمه‌اش اين است كه تو و پدرت موسى بن جعفر عليه السلام هر دو در نزد خدا مقرّب باشيد ؛ پس تو از پدرت خيلى افضل هستى چون او يك عمر عبادت كرد و تو بىعبادت به آنجا مىرسى كه پدرت رسيده است .